System działu zarządzania energią

Cykl wyrusza z pierwszej kolumny „Pomiar”: odczyty liczników i systemów sterowania rejestrowane są jako okresowe karty dla każdego budynku lub linii — pojawia się faktyczna linia bazowa zużycia. Każdy nieuzasadniony wzrost lub podejrzany obiekt przechodzi do „Inspekcja”, gdzie inżynier energetyki wizytuje lokalizację i określa źródła marnotrawstwa — wyciek sprężonego powietrza, oświetlenie działające bez potrzeby albo pogorszona izolacja. Każde źródło marnotrawstwa zamienia się w kartę „Inicjatywa” z opisem rozwiązania, jego kosztem i spodziewaną oszczędnością; po zatwierdzeniu przechodzi do „Realizacja” z odpowiedzialnym i terminem. Po realizacji karta wraca do drugiego „Pomiaru” w celu zmierzenia faktycznego efektu, a wyniki przenoszone są do miesięcznego „Raport oszczędności” w złotówkach, nie we wrażeniach.

Czat koordynuje codzienny ruch terenowy: termin inspekcji przy pracującym dziale albo prośba o chwilowe wyłączenie linii w celu montażu przyrządu pomiarowego — ustalenia chwilowe, nieznoszące poczty. Należności liczą pełne równanie inwestycji: koszt przyrządów pomiarowych i prac adaptacyjnych po jednej stronie, wartość osiągniętej oszczędności po drugiej — inicjatywa udowadnia liczbami swoją opłacalność, a inna, niezasługująca powtórzenia, upada; na tym rejestrze budowany jest program inicjatyw przyszłego roku.

Inżynier energetyki analizuje odczyty „Pomiaru”, prowadzi inspekcje i projektuje inicjatywy; technik pomiarów zbiera okresowe odczyty i montuje przyrządy monitoringu; kierownik obiektów ułatwia dostęp do lokalizacji i realizuje to, co dotyczy jego aktywów; opiekun raportów zbiera efekt inicjatyw w „Raport oszczędności” i prezentuje go kierownictwu. Wynik każdej zatwierdzonej inicjatywy ogłaszany jest wewnętrznie — racjonalizacja zamienia się z zadania działu w kulturę firmy.